Omgaan met een borderliner

Graag wilde ik reageren op wat renmay schrijft. Hoe gaan die moeders van die borderlinedochters daar mee om?

 

Hallotjes allemaal, ik ben toevallig dit thema tegengekomen en ik wil er graag iets over vertellen.

Ten eerste hoeft een borderliner niet altijd een dramatisch achtergrond te hebben, het is vaak aan de orde maar er bestaan uitzonderingen. Ook kinderen die in een normaal gezin en onder normale omstandigheden kunnen deze aandoening krijgen.

Tegenwoordig kan men via internet, de media en boeken veel over borderliner lezen, wat ik een beetje mis, zijn begrip voor de mensen die een borderliner dicht bijstaan. Ikzelf heb een kleinkind, N. is 15 jaar geworden en hij werd jarenlang verdacht op ADHA. Ondertussen heeft men deze stelling bijgestelt, nu zal hij plots een posttraumatische stoornis hebben en misschien, zo werd aan mijn dochter verteld, heeft hij zelf borderline maar het is nog te vroeg om een diagnose te stellen.

Als oma van een kleinzoon die helemaal anders functioneert dan anderen, vind ik het erg moeilijk om met hem om te gaan. Hij ligt, manipuleert en is soms erg agressief.Zijn wereld is heel klein. Meer dan een jaar gaat hij niet meer naar school, sociale contacten leggen kan hij niet. En zo zou ik maar door kunnen gaan maar dat is niet de bedoeling.

Mijn kleinkind ontwricht de relatie met mijn dochter, want ik mag dit niet doen en ik mag dat niet doen. Liefde voor mijn kleinkind moet ik ver zoeken, ik kan op het moment niet van hem houden en dat geeft mij soms wel schuldgevoelens maar op de andere kant moet ik mijzelf beschermen, dus wat moet ik daarmee?

Asje

 

Het kan zijn dat een borderliner een traumatische ervaring heeft meegemaakt maar dit hoeft niet altijd zo te zijn.  Ik heb toevallig twee kennisjes die allebei een borderline-dochter hebben maar die beide moeders zijn altijd heel goed voor hun kinderen geweest (de vaders ook trouwens) maar de borgerlinedochters zélf zeggen dat hun moeders erg slecht voor hun zijn geweest. Dat liegen ze dus. Dus, je moet dus niet alles geloven wat borderliners zeggen.

@reeppost. Een borderliner dramatiseert, fantaseert, en ook hier zal ik gewoon benoemen wat in realiteit de kenmerken zijn van de meesten als die diagnose goed is gesteld tenminste want dat is dikwijls de vraag ook nog eens bij de ggz, doch dat weet u.

Kenmerken wel degelijk: Manipuleren, liegen, verdraaien, fantaseren, valse verklaringen afleggen, schuld altijd bij anderen leggen, ook niet bestaande, (wat het meestal is), dit soort mensen gebruikt anderen veelal, en ga zo maar even door.

Borderline heette vroeger psychopathische hysterie overigens.

Hoog tijd dat rechters vooral familierecht NIET meer in de valkuilen trappen.

(Zie voor inf. ook de website - bpdcentral.com)

Vele duizenden kinderen geraken door zulke figuren vervreemd van meest vaders eigen vaders, dikwijls met behulp van ouders van de borderliner die veelal in handel en wandel meegaan ook nog eens.

DAT zorgt voor de bergen ellende in o.a. psychiatrie, jeugdzorg momenteel voor een groot stuk, en begint in de opvoeding al.

De zaken die u hierboven noemt zijn in het geheel NIET aangetoond als DE oorzaak. Een aantal zal dit zo zijn doch de kenmerken dat borderliners in "vermeende gedachten" al handelen blijkbaar en zonder enig nadenken, plus op randje psychose zitten meestal, kompleet neurotisch zijn, houdt tegelijkertijd in dat iedere verklaring moet worden nagetrokken en aan waarheidsvinding moet worden gedaan voortaan.

En wel door verplichting in te voeren in de ggz o.a. Meldplicht voor hulpverleners in belang van kinderen en kinderrechten helemaal al als die ter sprake zijn.

Als deskundigen zeggen dat het een ernstige geestesstoornis is dient het BW voortaan te worden gehanteerd.

Dat is kinderbescherming. De gevallen ieder jaar weer bewijzen dat door verzwijging de ellende kompleet de pan uitrijst omdat veelal het dames betreft en het beeld niet past in hetgeen men wenst te zien en voor te spiegelen.

Dat heet politiek. Je kan ook zeggen men liegt dat men barst.

Ik wil hier even op reageren...Er wordt in dit artikel gesteld dat iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis verhalen dramatiseert. Hier kan ik niet mee eens zijn. Feit is dat zo'n 75 % van de mensen met borderline een drama in hun leven hebben meegemaakt, variërend van verwaarlozing en mishandeling tot seksueel misbruik. Dit heeft een dramatische impact op hun leven (gehad). Feit is ook dat velen die niet met dit soort zaken zijn geconfronteerd daar de impact op iemands leven niet helemaal van begrijpen. Ook is het zo dat dit soort zaken niet zo bespreekbaar zijn omdat het nog steeds in de taboesfeer zit.