't Is best een goed wijf hoor, alleen een beetje commandeerderig?   ;-))

Leuk verhaal trouwens Stip. Jullie beleven wel heel wat op de boot. Lijkt me leuk.   

Goed verhaal Stip, ik heb genoten.

Vroeger waren wij in het bezit van een leuk weekend kruisertje. Verstand van boten hadden we niet, maar dat mocht de pret niet drukken. We kochten hem vanuit een schuurtje, het leek ons best wel een grote boot.

Toen hij de schuur uit moest, moest er eerst een muur afgebroken worden, want de eigenaar had de schuur verbouwd met de boot erin en had er niet aan gedacht dat dat ding niet door de deur kon.

Het kruisertje op de boottrailer en wij naar het water. Onze oudste dochter was net twee jaar, dus die mee met een splinternieuw zwemvestje aan. De hond ( een grote herder) moest natuurlijk ook mee en toen was de boot al aardig vol!

Mijn man trots aan het roer, motortje gestart en tuffen maar..... Het ging prima, diverse sluizen gepasseerd en we werden behoorlijk overmoedig.

Toen voeren we het Prinses Margrietkanaal op. Nu moet je weten dat het P.M.Kanaal een grote doorgaande vaarweg is. Behalve al die boottoeristen voeren er ook grote binnenschepen. Alles voer ons voorbij... ons scheepje leek steeds kleiner te worden, we hadden veel last van hekgolven en we voelden ons steeds minder op ons gemak.

Dus besloten we maar te draaien en weer veiliger water op te zoeken. En toen gebeurde het....de motor viel stil... Daar lagen we te dobberen...sturen was niet meer mogelijk zonder de motor en langzaam maar zeker dreven we richting oever. Elke grote boot die passeerde wierp ons verder naar de kant.

Het lag niet aan de benzine, daar hadden we genoeg van. Het bleek dat de benzineleiding lek was.
Intussen waren we zo ver naar de kant gedreven dat we bij elke golfslag op de paaltjes, die net onder het water staken (oeverbescherming) klapten. Toen werd het wel wat paniekerig. Hoe zou dat aflopen? De boot was maar van polyester en nergens was een plek om aan te leggen.

Mijn man bleef doodrustig. In de gereedschapskist hadden we nog een rol duckttape liggen. Na dit om de benzineleiding te hebben gewonden startte de motor weer. Zo snel als mogelijk zijn we naar huis gevaren en een week later hebben we het kruisertje weer verkocht. Dat was eens maar nooit weer!

Ja dat zijn hachelijke avonturen hoor Pien, we hadden nog maar kort de boot, toen we naar de leyen vaarden, het was slecht weer , maar wij gingen altijd weg, ook in zo'n klein bootje.(maar toen in die tijd een normale boot)
We zijn er later achter gekomen dat het daar heel ondiep is en hoe ondieper het water hoe meer het daar spookt met winderig weer.
We moesten wijdbeens staan anders vielen we om, maar onze dochter toen 9 jaar, zat rustig te tekenen, en ik maar gewoon doen tegen haar, maar ondertussen scheet ik in mijn broek.
Kopjes vielen om maar ik bleef rustig en mijn man ook.
Er zijn heel wat schietgebedjes naar boven verzonden, Als ik had geweten dat het daar zo ondiep was, was ik minder bang geweest, en geen kop op het water verder, ik vergeet dat nooit weer.

Tijdens een van mijn vroegere zeilvakanties zijn we een keer het Snekermeer over gevaren bij windkracht 6. Er waren best wel hoge golven en de punt van de boot "dook"steeds in het water. Reven van het grootzeil was niet genoeg. We hebben het grootzeil gestreken en zijn op de fok verder gezeild. Wat waren we blij toen we heelhuids weer aan wal kwamen! Tegenwoordig hebben de zeilboten meestal ook een buitenboord motor en kan men op de motor verder varen, maar dat was vroeger niet zo.

Dat hebben wij een keer meegemaakt op het Slotermeer. Wij waren bij kennissen geweest in Balk en zouden om 5 uur in de middag weer vertrekken.Het was een prachtige dag geweest met een temp. van 30 plus graden.Er was wel een waarschuwing geweest voor onweer maar het weer zag er goed uit. We gooiden de trossen los en voeren de haven uit. Ik zat van het weer te genieten ,toen mijn vrouw zei; Chris moet je eens achter je zien de lucht is pikzwart. Ach zei ik het zal wel meevallen,maar voelde toch wel nattigheid. Ik gaf wat gas bij maar voor we 5 minuten verder waren kwam er een gordijn van regen op ons af en we waren nog maar halfweg het meer.Ook begon het te bliksemen en zware windstoten kwamen over. De golven werden steeds hoger en m'n vrouw hing als een spin in de kajuit om te zorgendat de t.v. en het servies niet stuk zou vallen.Ik ben niet gouw bang maar toen heb ik toch wel in m'n rats gezeten en een schietgebedje gedaan. Wat waren wij blij dat we het meer over waren.Bij de eerste de beste aanlegplaats zijn we gaan liggen en hebben een borrel genomen van de schrik. Deze dag hebben we niet verder gevaren,voor vandaag was het genoeg geweest. Een goede raad is; luister eerst naar het weerbericht voor je het water opgaat.

Het Slotermeer is een flinke plas water, maar weet je wat echt link is? De Flüessen over te steken als het slecht weer is!

Nou..., dat hebben we dan ook weer gehad, de 4 mijl van Groningen. Ben eerst op de plaatselijke tv naar de wedstrijdlopers gaan kijken: de Keniaan Vincent Yator kwam als eerste over de finish met een tijd van 17,6 min. Tweede was een Ethiopiër, Pekele met een tijd van 17,10 min. Bij de vrouwen won de Keniaanse Sylvia Kibet met een tijd van 19,40 min. Klasse als je het mij vraagt.

En toen startten de recreatielopers waaronder mijn oudste zoon en zijn schoonvader. Ze startten ongeveer 1 uur ná de wedstrijdlopers, tijd genoeg voor mijzélf om naar de binnenstad te gaan met 2 bossen bloemen. Ook heel erg leuk om dat eens van dichtbij mee te maken. Op tv zie je veel meer maar als je erbij bent dan maak je de sfeer zélf mee en dat is ook erg leuk. Leuk om mijn zoon en zijn schoonvader zien zwoegen ;-)). Nee hoor, ze deden het prima. Ik heb nog meer bekenden gezien trouwens. Er liepen ook heel erg veel kinderen mee en die deden het écht fantastisch vond ik. Soms ook hele kleintjes. Ze werden dan ook luid aangemoedigd door het publiek. Na afloop hebben ze hier in de binnenstad dik feest gevierd omdat het de 25 'ste keer was maar toen ben ik naar huis gegaan want het regende dat het goot.

En dan de alternatieve 4 mijl: De " 4myle4you."

Ben toch niet gegaan want de regen viel bij bakken uit de hemel, het waaide vreselijk hard en het was steenkoud. Maar achteraf had ik er wél spijt van dat ik niet gegaan ben want het is beregezellig geweest.

Mensen op skilers, op skates', op de fiets, met bakfietsen, er was zelfs een op een autoped (step), rolstoelen, ligfietsen, iemand op een skelter, Nordic Walkers, gewone wandelaars enz. Je kon het zo gek niet bedenken of het was erbij, deed mee. Er was zelfs iemand met een kinderwagen bij. En een dweilorkest om dit festijn luister bij te zetten. Ook mensen met een lichamelijke handicap en mensen met een verstandelijke beperking deden allemaal mee. Het was een heel ludiek gezicht, een beetje carnavalesk bijna.

In de binnenstad stond Louis van Gaal de mensen een hart onder de riem te steken voor de laatste loodjes. Hij lachte zich kapot en zei; "Dat er nog zóveel mensen zich hiervoor hebben opgegeven. Dit moeten jullie beslist vaker doen."

En aan het einde bij de finish kregen ze nog een leuk collectors-item. Een button met een lint die ze om hun hals konden hangen. Een leuk aandenken aan een "ludiek" evenement. Ik heb er op de plaatselijke tv naar zitten te kijken maar als ze dit het volgende jaar weer gaan organiseren dan doe ik er ook aan mee.

Vanavond hebben ze op de plaatselijke tv een nábeschouwing met de leiding van het evenement en enkele bekende Groningers. Dat wil ik graag even zien en misschien hoor ik dan ook nog wel of ze de "alternatieve 4 mijl" het volgende jaar weer gaanorganiseren. En dan doe ik beslist mee.
Goed, ik zal dit eerst even kopieëren want ik heb geen zin om dit hele verhaal nóg eens uit te typen.  

Nou, maar goed dat ik het gekopieëerd heb want hij vertikte her weer hoor.

Het was dus een leuke avond, C.G. Toch wel opvallend dat bij loopwedstrijden bijna altijd Afrkanen in de prijzen vallen! Het zit ze in de genen, denk ik.

Goed dat je even gekopieerd, hebt. Zo'n verslag ga je echt geen twee keer typen! :-)

Afrikanen zijn "sowieso"  veel leniger als wij blanken vind ik. Dat valt mij altijd weer op. Mijn jongste zoon heeft de Dam-tot-Dam loop gelopen en ook daar waren het de Ethiopiërs en de Kenianen die het gewonnen hebben. Mijn zoon deed mee als recreant en heeft er 1 uur over gedaan. Een afstand van 16,7 km of zoiets.  Toch knap.

De 4 mijl van Groningen was 6,7 km geloof ik.

Wij Noord-west-Europeanen zijn best wel stijf vind ik. Tenminste vergeleken bij die zuiderlingen.

De appelboom.

 

De appelboom is vandaag omgezaagd. Hij is dood.

Ik weet nog dat hij geplant werd. Toen we vijfentwintig jaar geleden hier kwamen wonen, had mijn man een droom. Een eigen appelboom. Maar niet zomaar een appelboom, het moest er een van een oud ras zijn, want die appels zijn veel lekkerder!

Dus na lang zoeken (er was nog geen internet) vond hij een paar jonge boompjes. Het ras weet ik niet meer, ik heb geen verstand van bomen en helemaal niet van appelbomen! Er gingen een paar jaar overheen en de boom groeide. Bloeien deed hij niet, dus geen appels. Mijn man heeft het niet meer mogen meemaken.

Tot na nog een paar jaar de boom begon te bloeien. Mijn dochters en ik verheugden ons op de heerlijke appels die er vanaf zouden komen. Aan het eind van de zomer was het zover…appels, appels en nog eens appels! We plukten en raapten dat het een lieve lust was, maar de oogst was zo groot dat ik besloot om er appelmoes van te maken. We hadden er een geproefd maar die was toch wat zurig!

Dus dat werd dagen schillen en nog eens schillen. Daarna koken en ik had zelfs een keukenmachine aangeschaft omdat ik het niet zag zitten om al die appelmoes door de zeef te halen. Kilo’s suiker gingen erdoorheen en toen kon alles de vriezer in. ’s Avonds zouden we patat met appelmoes eten!

Maar ach, hadden we de appelmoes maar geproefd vóór we al die suiker erin hadden gegooid (en al dat werk van pureren en in zakken doen) want de appelmoes was oneetbaar! Veel te wrang en geen suiker kon de smaak verbeteren. Uiteindelijk is alles in de container terecht gekomen! We hebben nooit meer een appel geplukt en nu is de boom dood. Hartstikke dood en alleen nog goed voor de open haard !!!!!!!

Off topic: Waarom is de laatste allinea zo klein overgekomen? Ik heb geprobeerd te verbeteren maar de letters blijven klein.

Leuk verhaal Pien.

Toen wij  nog op het platteland woonden hadden wij een hele grote boom met Zeelingen. Dit zijn zure appels die je niet "gewoon" kunt opeten. Alleen geschikt voor appelmoes dus. Nu had ik zo'n handzeef met verschillende bladen voor grof en fijn malen. Ik weet niet hoe zo'n apparaat heet maar je kunt hem krijgen bij een .........,(mag geen reclame maken )  landelijke zaak in huishoudelijke artikelen en kadoshop. De eigenaar is kortgeleden overleden.

Ik waste die appels in een grote teil, sneed ze dan in 4 stukken en kookte ze in een grote pan met klokhuis en schil-en-al. 

Als ze bijna gaar waren deed ik ze door die handzeef en dan bleven de schil en de klokhuizen  vanzélf achter in de zeef, (dit bespaart je een hoop werk  en tijd). 

Daarna deed ik de bijna-gare-appelmoes opnieuw in de pan, deed er geleisuiker bij en kaneel, kookte het nog even totdat de brei gaar was en dan............, smullen maar. De kinderen die vonden het heerlijk, warm zowel als koud.

Wij haalden er net zoveel af als wij dachten voor onszélf nodig te hebben, maakte er dus appelmoes van en daarna mochten onze dorpsgenoten er nétzoveel appels van plukken als ze zélf wilden.  Dit bespaarde ons ook veel werk (al dat plukken) en alle dorpsgenoten gingen dan tevreden naar huis omdat ze gratis appels kregen voor appelmoes. Iedereen tevreden dus.

Ieder jaar weer zaten er de wereld appels aan en het hele dorp profiteerde er van mee. 

(Nou, ik zal dit ook eerst maar even kopieëren..........;-))

We hadden daar trouwens ook veel kruisbessenstruiken. Heerlijk om "gewoon" op te eten maar ik maakte er ook wel moes van, compôte en kruisbessentaarten, gelei, enz.  We hebben wat afgesmuld maar aan de ándere kant; je hebt er ook veel werk van hoor. Nu mijn kinderen volwassen zijn en de deur uit heb ik er geen zin meer in. Ik koop wel een potje als ik eens een keer zin in iets heb.   ;-))   

(En je moet de groeten van H. .............hebben) .     ;-))   

Waar dienen onze verstandskiezen voor?

Verstandskiezen zijn een overbodig overblijfsel uit het verleden, waar de evolutie mee aan het afrekenen is.

De vier grote kiezen waren de keukenmachines van onze voorouders, waarmee ze het grove voedsel konden kauwen en zo een grotere overlevingskans hadden.

Nu bereiden we ons voedsel vaak zo dat het makkelijk te kauwen is, en daarom grijpt de natuur in. Steeds meer mensen krijgen minder of geen verstandskiezen.

Verstandskiezen zijn een overbodig overblijfsel uit het verleden, waar de evolutie mee aan het afrekenen is.

De vier grote kiezen waren de keukenmachines van onze voorouders, waarmee ze het grove voedsel konden kauwen en zo een grotere overlevingskans hadden.

Nu bereiden we ons voedsel vaak zo dat het makkelijk te kauwen is, en daarom grijpt de natuur in. Steeds meer mensen krijgen minder of geen verstandskiezen.

bron

Waarom botsen vissen in scholen niet op elkaar?



    
lees hier verder

 

 

 

Waarom hebben vrouwen toch zo'n last met inparkeren ?

http://youtu.be/D_Q-fWZpkgs

Misschien is er geen gevoel dat groter geluk geeft dan dat men voor andere mensen iets kan betekenen.