Vandaag is het zo'n dag waarop ik ongemerkt mijn stressniveau aan het opbouwen ben. Als ik de vaatwasser aan wil zetten zie ik dat er schone en vuile borden door elkaar staan. Even schiet ik nog in de lach, maar dan denk ik meteen stommerd! Een telefoontje wordt plotseling afgebroken omdat mijn batterij leeg is. Als ik de deur open wil doen stoot ik met mijn nagel tegen de deur waardoor hij breekt. (De nagel, niet de deur) Mijn VAR verklaring ligt in de gang en als ik de brief openmaak blijkt het niet de verklaring te zijn die ik nodig heb. En tot overmaat van ramp zijn de schilders, die al de hele week druk bezig zijn met het schilderen van mijn huis, vergeten de schroeven weer in de raamkozijnen te draaien waardoor mijn ramen niet meer helemaal dicht gaan.
Deze laatste ontdekking ontneemt me ook nog eens mijn veiligheidsgevoel. Me er nog niet van bewust waar ik mee bezig ben, stap ik in de auto en rijdt naar mijn zus. Eenmaal binnen steek ik meteen van wal. En terwijl ik mijn verhaal vertel doet zij vergeefse moeite om mij ook de andere kanten van het verhaal te laten zien. Ja hoor, zeg ik gefrustreerd, mijn begrip voor anderen is op dit moment even op. Nu wil ik wel eens begrip. Ze laat me stoom afblazen en zegt dan lachend: "ach ja, het is maar net hoeveel last je ervan wilt hebben". Op dat moment dringt het niet tot mij door. Maar als ik 's avond op de bank zit en eindelijk voel hoe de stress door mijn lijf giert. Dan schiet ik in de lach en hoor mijn zus weer zeggen: "ach ja, het is maar net hoeveel last je ervan wilt hebben". En nu valt mijn kwartje wel. Na een paar keer diep ademhalen en door de frustratie van me af te zetten daalt het stressniveau gestaag. En de volgende dag schroeven de schilders heel bereidwillig alle schroeven weer vast.
Cisca Holkamp - www.improgrow.nl
Nuttig? Als je dit artikel
waardevol vindt, klik dan links op het +1 icoontje om onze site te helpen.