Iedere keer weer probeer ik over mijn hoogtevrees heen te komen en steeds kom ik niet verder dan een hoge stoep. En, zelfs daar heb ik nog moeite mee. Het beklimmen van de Eiffeltoren in Parijs of de Himalaya, kan ik dus wat dat betreft wel helemaal vergeten!
Maar om een beetje zicht te krijgen op de vorderingen rond om de aanleg van de A73-Zuid en daar waar hij bij Roermond voor 2,45 km onder de grond gaat, moet je toch wel hoger gaan staan dan een stoep of de doorsnee trottoirs.
Deze week ben ik dan toch maar eens richting een grote zandberg gegaan, vlakbij de ingang van wat straks de langste landtunnel van Nederland wordt. Eenmaal aan de voet van de berg zand breekt het zweet uit alle beschikbare klieren en blijf aan de grondgenageld staan. Bij het zien van de metershoge berg verdwijnt alle animo tot beklimming en maakt plaats voor een niet te onderdrukken hoogtevrees.
Nu zijn de meeste mensen toch van nature een beetje nieuwsgierig aangelegd en ik ben daar beslist geen uitzondering op. Sterker nog, het liefst wilde ik altijd alles weten. Jammer genoeg ben ik in de loop der jaren ook weer het nodige vergeten en achteraf gezien zijn de jaren op school dan wellicht ook nutteloze jaren geweest! Of misschien toch ook weer niet, daar waar het alleen maar op domme spierkracht en uithoudingsvermogen aankomt. Zo bestond een uurtje gymmen op de lagere school ook steevast uit het klimmen in het wandrek en zou ik dus eigenlijk niet bibberend van angst onderaan die bult zand moeten staan.
Toch ben ik benieuwd naar de vorderingen van dat nieuwe ‘stukje’ snelweg dat achter de Componistenbuurt de grond induikt om er enige kilometers verderop weer boven moederaarde uit te komen. Maar, hoe krijg ik nu zicht van bovenaf of hoe kom ik van de hoogtevrees af en kan alsnog die berg zand beklimmen?
Ik besluit naar een oude kameraad te gaan, een paar flats verderop. Het waren altijd van die spannende verhalen die hij vertelde over de avonturen die hij zo al had meegemaakt. Daarbij kwam het woord je ‘hoogtevrees’ nooit ter sprake, als we ’s avonds een biertje dronken aan een van de tafeltjes in het wijkcentrum de Donderie. Sta ik daar bij de ingang van de flat, bekruipt mij plotseling weer dat angstige gevoel! Hij woont op de 11e etage en alleen al bij de gedachte dat ik de galerij over moet, nee dat van z’n levensdagen niet! Jammer, want ik zou van de 11e etage een geweldig uitzicht hebben op het tracé van de A73-Zuid. Wat ben ik toch een angsthaas, besef ik mij en ga richting de Donderie. Misschien tref ik daar wel mijn avontuurlijke kameraad en kunnen we samen een therapeutisch gesprek hebben over mijn hoogtevrees. Dit uiteraard onder het genot van ’n Dommelsch lekker biertje.
Gelukkig, hij zit aan de bar! We begroeten elkaar uitbundig en nemen plaats aan één van de tafeltjes. Ja, mij krijg je niet op zo’n hoge barkruk!
Het is al aardig rustig aan de bar en terwijl de gokautomaat zijn flikkerende lichtjes dooft, besluiten wij ook maar huiswaarts te gaan. Onderweg heb ik ineens geen last meer van hoogtevrees en neem een stoep zonder enige vorm van angst. Of dit nu komt door het therapeutisch gehalte van ons gesprek of de paar biertjes?
De volgende dag herinnering ik mij nog ons gesprek in de Donderie en ga richting de tunnelingang van de A73-Zuid. Nog voordat ik de noordelijke tunnelbuis heb bereikt wordt ik op mijn schouder getikt. Achter mij staat een man met een gele helm op zijn bezwete en rood aanlopend gezicht. Schijnbaar ben ik toch niet de enige die nieuwsgierig is naar de vorderingen van de nog totaal autovrije A73!
Na een breedvoerige uitleg over alle werkzaamheden die nog moeten gebeuren aan dit prachtige stukje snelweg, laat ik mij door de hoofdopzichter snel van de snelweg af begeleiden. Eenmaal terug op het fietspad, draai ik nog een keer om met mijn elektrische rolstoel en zie in de verte een gele helm, hoofdschuddend weglopen.
Nuttig? Als je dit artikel
waardevol vindt, klik dan links op het +1 icoontje om onze site te helpen.