"Premier Balkenende heeft passende maatregelen genomen", waren de geruststellende woorden van de nieuwslezer, vanmorgen om 7:00 uur op de radio. Nu vraag ik mij wel af wat die passende maatregelen zijn. Heeft hij misschien op internet nog gauw een papierversnipperaar gekocht of is de vuilcontainer naar een ander steegje verplaatst?
Nu is het laatste gauw te controleren. Gelukkig heb ik nog een vriendje in de Haagse kringen en ik bel meteen even en vraag of hij wil gaan kijken of er nog ergens een vuilcontainer te vinden is in de buurt van het Binnenhof. Het antwoord daarop stelt mij enigszins gerust, maar toch ook weer teleurgesteld. Volgens hem is er sinds gisteravond, na de onthullende uitzending van Nova, in de wijde omgeving van het Binnenhof is zelfs geen prullenbak meer te ontdekken, laat staan een vuilcontainer. Wel waren er volgens hem vanmorgen vroeg opvallend veel leveranciers van kantoorartikelen waargenomen op en rond het Binnenhof. Dit laatste valt natuurlijk te begrijpen als je door het leveren van een eenvoudige, doch doeltreffende papierversnipperaar de veiligheid van het koninklijk huis kunt verbeteren! Welke leverancier van kantoorartikelen zou niet willen wedijveren met de peperdure beveiliging van ons koninklijk huis? Natuurlijk, de beveiliging houdt niet op bij de aanschaf van een eenvoudige papierversnipperaar of het verplaatsen van een vuilcontainer. Nee, voor de best beveiligde familie van Nederland is zo’n slordige 40 miljoen euro per jaar nodig! Voor dat prijskaartje mag je toch wel iets meer verwachten dan bodyguards en enkele oplettende ambtenaren. Nu zal het met de bodyguards wel allemaal goed geregeld zijn, heb ik zo de indruk. Maar hoe zit het eigenlijk met die duurbetaalde ambtenaren? Zij zijn toch in eerste instantie verantwoordelijk voor de staatsgeheimen en de agenda’s van het koninklijk huis?
Wellicht hebben de reporters van Nova zich dat ook afgevraagd en zijn zo maar eens een willekeurig steegje, in de buurt van het Binnenhof ingelopen.
"Daar staat een groene vuilcontainer in de hoek. Zullen wij eens kijken of daar nog iets van een lekkende ambtenaar in te vinden is?" "Ben je gek? Lekkende ambtenaren vind je toch alleen maar op de ministeries en niet in een steegje in de buurt van het Binnenhof". Is het stellige antwoord van een van de twee reporters. Toch besluit de ander voor de zekerheid de deksel optillen en er een grote vuilniszak uit te halen. "Zie je wel dat die zak lekt!" "Ja, maar jij had het toch over een lekkende ambtenaar."
Gedreven door nieuwsgierigheid maken ze toch de vuilniszak open. Daar liggen plotseling, tussen de restanten van een broodje kroket, de staatsgeheimen en afspraken van de leden van ons koninklijk huis op straat! Nu laat iedereen wel eens zijn agenda liggen of een vlug geschreven notitie rondzwerven en een ambtenaar, en hoe hoog en duur betaald dan ook, is ook maar een mens.
De volgende morgen nemen de reporters nogmaals de proef op de som en halen weer enkele vuilniszakken uit de vuilcontainer. Ook nu komen er weer allerlei geheime afspraken boven tafel. Ja, zelfs de geplande staatsbezoek voor de komende drie jaar van onze vorstin, zijn plotseling geen staatsgeheimen meer! Iedereen die op het komend aftreden van Beatrix heeft zitten wachten, wordt bij deze vondst hevig teleurgesteld. Zo ook misschien Willem Alexander, bij het vernemen van het resultaat van de Haagse ’zakkenrollers’.
Ik besluit toch zelf maar eens poolshoogte gaan nemen in Den Haag en in de trein van 9:06 uit Roermond. Aangekomen CS Den Haag, loop ik richting het Binnenhof. En ja hoor, mijn vriend uit Haagse kringen had gelijk: nergens is meer een vuilcontainer of prullenbak te vinden. Angstvallig hou ik toch wel iedereen in de gaten en blijf op veilige afstand van wie dan ook. Den Haag is plotseling wereldberoemd om zijn ’zakkenrollers’ en welke aantrekkingskracht heeft dat op de echte zakkenrollers gehad?
Voordat ik weer de trein neem richting Roermond, bestel ik mij nog een broodje kroket op een van de vele terrasjes. Verschrikt kijk ik ineens in de uitgehongerde ogen van een dakloze. "Gooit u alstublieft de restanten van het broodje kroket niet weg. Weet u, door de ’oplettende’ ambtenaren zijn de goedgevulde prullenbakken ook verdwenen!"
Plotseling besef ik wat een onoplettende ambtenaar allemaal teweeg kan brengen en teleurgesteld in onze zorgzame samenleving stop ik de uitgehongerde dakloze een biljet van vijf euro in zijn hand.