Gistermorgen, ik was nog maar amper wakker en zet zoals gewoonlijk de radio aan. Op 3FM kunnen de luisteraars hun mening uiten over de jaarlijkse lintjesregen. Ondanks het vroege uur, het was inmiddels 10 minuten voor half zeven, hebben tot mijn grote verbazing al heel wat Nederlanders een uitgesproken mening, over wie nu wel en wie nu niet verdiend heeft. Zo zijn de meningen verdeeld over het lintje voor Paul de Leeuw. De een vindt de ‘schreeuw’ van de Leeuw grensverleggend en beslist een lintje waardig terwijl de ander er geen goed woord voor over heeft. Laat staan, een lintje!
Na ruim 35 jaar als vrijwilliger actief te zijn geweest in allerlei organisaties voor en van mensen met een lichamelijke handicap, werd ik in april 1999 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Ooit hadden mensen in mijn directe omgeving al eens gesuggereerd dat ik een lintje verdiende. Gestreeld bij die gedachten moest ik denken aan mijn oom Evert en hoopte stilletjes in gedachten, de tweede in onze familie te worden. Oom Evert, was ondanks zijn hoge leeftijd aanwezig bij mijn benoeming tot Ridder en beiden waren wij zichtbaar trots op ons lintje. De aanwezigheid van familie en vrienden tijdens de benoeming, waren beslist geen ‘stille’ getuigen van een eensluidende mening: Dick had zijn lintje dubbel en dwars verdiend!
Voor deze feestelijke gebeurtenis in mijn leven, hield ik mij nooit zo bezig met de jaarlijkse lintjesregen. Ik vond het allemaal prima als mensen door hare Majesteit in het zonnetje gezet werden. Zij hadden zich in de meeste gevallen als vrijwilligers dienstbaar gemaakt binnen onze samenleving. Nee, heel anders lag dat als er tussendoor een goedbetaalde functionaris of directeur bij zijn afscheid ook nog eens benoemd werd tot Ridder of zelfs nog hoger in rangorde. Ik vroeg mij dan in alle ernst af: "Waarom of waaraan hij of zij, deze hoge onderscheiding verdiend hadden? Het behoorde toch immers tot hun werk!" Een mening die ik ook gistermorgen vroeg hoorde op 3FM en nog steeds deel ik die mening in de meeste gevallen. Oh nee, beslist niet uit enige vorm van jaloezie.
Zij die dag in dag uit klaarstaan voor de medemens en van geen bedankje of bloemetje willen weten, dat zijn voor mij de echte Ridders met een hoofdletter! Zij zijn de echte ‘Officieren’ in het leger van vrijwilligers! Ik ben apetrots dat ik tot dit leger mag behoren!
Nuttig? Als je dit artikel
waardevol vindt, klik dan links op het +1 icoontje om onze site te helpen.